Θάρρος ή αλήθεια;

 

 

Ξέρω ακούγεται κλισέ να κάνεις απογραφή, ξεσκαρτάρισμα και στο τέλος ταμείο για τη χρονιά που πέρασε… εμένα όμως σήμερα ήρθε η ώρα να κάνω ταμείο για τα χρόνια που πέρασαν και δεν θέλω να ματαζήσω.  Κι αν δεν κλείσω βιβλία θα με μαγκώσει η “εφορία” και πάλι μπροστά μου θα τα βρω.

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Σαν παιδί δυσκολεύτηκες να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες μου γιατί ήμουν πάντα αναποφάσιστη για το τι θέλω… έτσι είτε μου έφερνες ότι ήθελες εσύ, είτε δεν ερχόσουν καθόλου γιατί σου έσπαγα τα νεύρα με την αναποφασιστικότητα μου.  Ήταν πάλι κάτι φορές που ήξερες πως αυτό που ζήταγα δεν ήταν δική μου επιθυμία και πάλι την έκανες με ελαφρά αγνοώντας επιδεικτικά τις επιθυμίες των… γονιών μου… και είναι για το μοναδικό που σ’ ευχαριστώ.

Και σήμερα αναποφάσιστη είμαι όμως δεν περιμένω δώρο από σένα γιατί ακόμη δυσκολεύομαι … να καθίσω από το περσυνό σου δωράκι… θα στο επιστρέψω οσονούπω φίλε μου γιατί αρκετά το καταχράστηκα.

Απόψε θα παίξω ένα παιχνιδάκι με τον εαυτό μου και ελπίζω να βγω κερδισμένη μια φορά. 

Για αρχή θα αποδεχθώ τις αλήθειες μου, τα λάθη μου και τις ντροπές μου, την οργή και το θυμό μου και αφού τους δώσω άφεση αμαρτιών θα τους ανοίξω την αγκαλιά μου και θα τα δεχτώ με αγάπη.

Μετά, με θάρρος θα τους κλείσω την πόρτα γιατί δεν θέλω να είναι εδώ την καινούρια τη χρονιά.  Το κινητό θα πάει στον πάτο της θάλασσας μαζί με τα αν και τα ίσως και από πάνω θα αφήσω αρκετά γαρύφαλλα – κόκκινα- όπως αφήνουν στους νεκρούς (και δεν έχω καταλάβει ακόμη το γιατί).

Καλέ μου Βασίλη, σε τίμησα για πολλά χρόνια ακόμη και όταν δεν σου ζήταγα κάτι για μένα… σου πρόσφερα όμως απλόχερα τη “βοήθεια” μου στο “μοίρασμα” της αγάπης σου.  Απόψε μην έρθεις όμως να με βρεις και από δω και πέρα κοίτα να βρεις άλλο ξωτικό για τις βρωμοδουλειές σου… Σου ξεπλέρωσα και με το παραπάνω κάτι παλιές χαρές ενώ τις λύπες δεν στις κρατώ κακία.

Καλό σου ταξίδι με θάρρος και αλήθεια!

ααα και πρόσεχε τι θα ευχηθείς φέτος γιατί μπορεί να βγει αληθινό