Γαβ… προσοχή το αδέσποτο δαγκώνει!

 

Πολλές φορές έχω βρεθεί σε συζήτηση που ο συνομιλητής μου βρίσκεται σε κατάσταση κατάθλιψης και αδυνατεί να φανταστεί ότι η ζωή του μπορεί να αλλάξει αρκεί να το θελήσει και να μην παραδοθεί.  Συμβουλές δεν ξέρω να δίνω όμως ξέρω να μιλώ με παραδείγματα από τη δική μου ζωή και την πάλη μου με την κατάθλιψη για 10 συνεχόμενα χρόνια.   Διαγνωσμένη κατάσταση η δικιά μου και κατά καιρούς υποβοηθούμενη από φαρμακευτική αγωγή όμως δοξάζω αυτήν την Ανώτερη Δύναμη που βρήκα μέσα μου και μπόρεσα να πω πως έχω τ’ @ρχίδι@ να παλέψω για μένα αφού κανείς άλλος δεν μπορεί να με αγαπήσει όσο εγώ.  Δεν λέω πως τα έχω καταφέρει και έχω ξεφύγει από εκεί όμως δεν το βάζω κάτω … και εκεί ειλικρινά απορώ και θυμώνω με όσους αρνούνται πως έχουν παρόμοια δύναμη για να νικήσουν.

Ναι, έχω βρεθεί πολλές φορές να τσακώνομαι και να χάνω ανθρώπους που αγαπώ γιατί πολύ απλά θεωρούν τη στάση μου πολύ υπεροπτική και επιθετική όμως από την άλλη αναλογίζομαι πως σ’ αυτούς ειδικά τους ανθρώπους δεν πρέπει να χαρίζομαι γιατί πολύ απλά όταν αγαπάς κάποιον δεν του χαϊδεύεις τα αφτιά  και προσπαθείς με κάθε τρόπο να τον κάνεις να αποκτήσει επαφή με την πραγματικότητα.

Όχι, δεν το παίζω ψυχολόγος ούτε φωτεινός παντογνώστης όμως με τα λίγα και τα στραβά που γνώρισα στα 35 μου χρόνια προσπαθώ να δείξω πως “Κοίτα, αφού τα κατάφερα εγώ γιατί να μην μπορείς και συ;”  Λάθος; γιατί; Οι εμπειρίες μας δεν είναι αυτές που μας “μορφώνουν”, αυτές που μας κάνουν πιο ώριμους να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον;  Θα μου πεις, αν δεν κάνει ο καθένας τα λάθη του και δεν πάθει τότε δεν θα μπορέσει να “ωριμάσει” και φυσικά αν δεν μπεις στα παπούτσια του άλλου δεν θα μάθεις ποτέ πως ισορροπεί.  Όμως, είμαι πρόθυμη και ανοιχτή να μάθω και να βοηθήσω …

Να βοηθήσω;  Αν και εφόσον μου ζητηθεί φυσικά.  Γιατί διαφορετικά κινδυνεύω να μετατρέψω το αγαπημένο μου πρόσωπο σε “ανάπηρο”.

Ναι, δεν θεωρώ ότι είμαι δεκανίκι κανενός όμως… αν μπορείς να μάθεις από τις μαλακίες μου και πως τις έκανα τελικά να λειτουργήσουν υπέρ μου τότε γιατί να μην το κάνεις;

Σήμερα είχα μια τέτοια συζήτηση και για ακόμη μια φορά βρέθηκα σε κατάσταση θυμού απέναντι στο συνομιλητή μου που ενώ του έδειχνα πως έχει όλα τα εφόδια για να νιώσει καλύτερα και να αντιμετωπίσει με θετικό τρόπο τις δυσκολίες που του έχουν  παρουσιαστεί, αυτός απαντούσε μονότονα και μίζερα… “δεν με καταλαβαίνεις, δεν είμαι δυνατός όπως εσύ, μην με κατακρίνεις, δεν έχω τρόπο, τα χω δώσει όλα, δεν έχω/ δεν ξέρω άλλο τρόπο…”… και στο τέλος τι έκανα; απλά αποχώρησα από τη συζήτηση γιατί πολύ απλά δεν έχει διάθεση να ζητήσει βοήθεια και ούτε φυσικά να δεχθεί πως στα 38 η ζωή δεν τελειώνει γιατί έληξε μια σχέση ή γιατί η δουλειά του δυσκολεύει την ανθρώπινη επαφή που έχει τόσο ανάγκη.

Ναι, έγινα σκληρή μαζί του και τον άφησα μόνο του όμως δεν μπορώ και να τον τραβήξω με το ζόρι από το τέλμα του.  Έχω μάθει να γίνομαι σκληρή γιατί μόνο έτσι επιβιώνω.  Έχω μάθει να αποχωρώ γιατί είναι πολυτέλεια για μένα να επιστρέψω σε μια αρρωστημένη και καταθλιπτική Αγγελική που όλα τις φαίνονται βουνό, η ζωή άδικη και  δεν είμαι τίποτα περισσότερο από το ποταπό χαμομηλάκι στην αλάνα της γειτονιάς έτοιμο να το πατήσουν οι πιτσιρίκοι που θα παίζουν μπάλα ή να το κατουρήσει ο τάδε αδέσποτος σκύλος.

Γαβ…