Τρέχω, έτρεχα, σκόνταψα, έπεσα… καλώς σε βρήκα στη λακκούβα

“Ατυχής και ζαλισμένη έπεσα σε μια λακκούβα.
Τι λακκούβα, λακκουβάρα κι όλους τους χωρεί.”

Και σένα, και μένα. Και γω που τρέχω σαν το γαλόπουλο που το χουν κοπανήσει στο κεφάλι και σένα που πορπατείς αργά και σταθερά με το κεφάλι αψηλά και όλους μας αγναντεύεις από το καλάμι που έχεις καβαλήσει.

“Κόσμος σε απελπισία στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Κάμερες και συνεργεία ώχου τι βουή!”

Ναι, ναι, συμφωνώ… βουή μου μαύρη.  Εγώ που είμαι μια αραχτή και όχι λάιτ γαλοπούλα, που καταβροχθίζει κουλαράκια με μερέντα και ουχί τα υγιεινά και ζουμερά πορτοκαλάκια της θεοσέβιας.  Κι έτσι όπως κάθομαι ολημερίς η γομάρα θα ρθει να γίνει η περιφέρεια μου σαν της Πελοποννήσου που έχει ενωθεί με τη Στερεά Ελλάδα μη σου πω!

“Έξι-εφτά είναι φτιαγμένοι στη λακκούβα, στη λακκούβα
και μια θεια μου ερωτευμένη πω-πω τι ντροπή!
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.”

(πάρε και το υπόλοιπον άσμα γιατί βαριέμαι να τραγουδώ μονάχη).

 

 

Για τη θειά μου την ερωτευμένη σας είπα; παράληψη μου… Έχω μια θειά… ζωντοχήρα… εκεί γύρω από τα –ήντα… αλλά καλοστεκούμενη και κυριλέ.  Το μαλλί κομμωτηρίου καθημερινώς, η βλεφαρίδα κάγκελο και το κωλαράκι στη θέση του από τις 12 ώρες την ημέρα γυμναστήριο που χτυπάει τα τελευταία 15 χρόνια που είναι ζωντοχήρα… και είναι τόσο μα τόσο ζωντανή που τη ζηλεύω… όλα τα προλαβαίνει, πάντα στην τρίχα και πάντα με το χαμόγελο.

Τα παιδιά της την λατρεύουν, οι φίλοι της πίνουν νερό στο όνομα της και  η οικογένεια μας κλείνει τ αφτιά στους καλοθελητάδες  που εξυμνούν τα κάλλη της που κατά τύχη βγήκαν στη φόρα όταν έφυγε το κουμπί από εκείνο το πολύ σφιχτό πουκάμισο της, γιατί πολύ απλά στέκεται αληθινά και ανυστερόβουλα σε όλους μας όταν τη χρειαστούμε… εκτός και αν… είναι ερωτευμένη.

Και τα τελευταία 10 χρόνια η θειά μου είναι μονίμως ερωτευμένη με … αχ… κάτι τεκνά που δεν ξεπερνούν τη ηλικία του γιού της και που την τρέχουν από Μαλβίδες σε Ιμαλάϊα και από τη Γη του Πυρός στη Μογγολία και ψάχνουμε όλοι μαζί να την πετύχουμε στην χάση και στη φέξη.  Αλλά χαλάλι της… ειδικά το τελευταίο πιπινάκι μας έχει κολάσει όλες τις ευπρεπώς και κοινωνικώς καθώς πρέπει ανιψιές, αδελφές, κλπ συγγένισσες.

Διότι είναι αμαρτία τη σήμερον ημέρα να λέει μια γυναίκα ότι απολαμβάνει τη συντροφιά ενός νεότερου άντρα.  Αμαρτία που μεγαλώνει αντιστρόφως ανάλογα με τη μείωση του πληθυσμού της κοινωνίας που κατοικούμε.  Δεν είναι κοινωνικά πρέπον να λες πως χθες βράδυ ξεσκόνιζες με τα πόδια το ταβάνι και πως όχι δεν κοιμόσουν με την τηλεόραση ανοιχτή εξ ου και οι θόρυβοι που άκουγαν οι διπλανοί σου αλλά έκλεινες με επιτυχία ένα άλλο ρήμα στην ίδια κατάληξη.

Και με τούτα και με κείνα, πάλι στη λακκούβα θα με βρεις.  Αλλά αφού θα είναι και η θειά παρέα δεν φοβάμαι γιατί θα χουμε πολλά να λέμε και να γελάμε… ααα και που σαι… ξεκαβάλα λιγάκι γιατί δεν θα αργήσει η ώρα που από τα ψηλά θα βρεθείς στον πάτο … πιο πάτο και από αυτόν της θειάς.