carry on… wanna really?

 

Εκνευρίζομαι που όλο απογραφές κάνω … σαν να γυρίζω γύρω γύρω από την ουρά μου.  Κάνω ένα βήμα… κάθομαι μετά από μακριά και το κοιτάζω… τι έκανα; πως το έκανα; γιατί το έκανα; τι ήθελα πραγματικά να κάνω;  Αρχίζει και καταντάει αηδία τόση αυτοανάλυση.  Θα χάσω στο τέλος και το δέντρο και το δάσος και γω θα μείνω να τριγυρίζω στο άγνωστο σαν την κοκκινοφουσκίτσα. Ας είναι… μάλλον τα χρειάζομαι όλα αυτά ακόμη.

Σήμερα με ρώτησαν για τρίτη φορά μέσα σε 5 μήνες τι θέλω πραγματικά.  Και ενώ η απάντηση έχει από καιρό στρογγυλοκαθίσει στην άκρη της γλώσσας μου, την ώρα εκείνη διστάζω και λέω άλλα γι άλλα… και συνήθως μακριά από την πραγματικότητα.  Άραγε τον ερωτώντα θέλω να παραπλανήσω ή τον εαυτό μου;

Νυχτερινή μου εκπομπή, καλώς σε ξαναβρήκα! Απόψε σε είχα ανάγκη  για παρέα.  Να βάλω ένα ποτάκι όπως παλιά, ν ανοίξω τις μουσικές αναμνήσεις μου και στο γιουτούμπι κλιπάκια που με παρασέρνουν να χορέψω, να χαμογελάσω (έστω και λίγο στραβά), να γράψω και να ενθουσιαστώ γιατί τα κατάφερα κι απόψε ως εδώ.

Τούτοι εδώ οι τύποι, ακουστά τους είχα παιδάκι που ήμουν.  Και σαν μεγάλωσα, κάτι άλλοι τύποι θέλησαν να με χορέψουν άλλοτε στην άμμο, άλλοτε στο ταψί και άλλοτε μέχρι το κρεβάτι τους, υπό τους ήχους του lost in love, λες και τους ζήτησε κανείς να μου παίζουν τους ερωτευμένους για να κάνουν κάποιο από τα παραπάνω.  Ίσως είναι πάλι που μερικοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παραμυθιαστούν πλήρως… έτσι για να έχουν λιγότερες τύψεις μάλλον… παράλογο;

Και καθώς προχωράει η βραδιά τα παράλογα μου συνεχίζουν να φωνάζουν πως είναι ώρα να διεκδικήσω αφού ξέρω τι θέλω (με σκοτώνουν αυτές οι φανφαρόνικες εκφράσεις αλλά πες το αλλιώς… μπορείς;).  Για την ώρα τους γυρίζω την πλάτη και συνεχίζω… Και καθώς το κρασί υγραίνει στιγμιαία το στόμα πριν το κάνει πάλι στυφό, αποδιώχνω κάθε τι που δεν αξίζει να είναι δίπλα μου ακόμη και σαν ιδέα.  Πρέπει να προστατεύσω το μικρό παιδί μέσα μου και να το κάνω να νιώσει ασφαλές.  Και μόνο ένας τρόπος υπάρχει.  Να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή για όποιον αγαπά τα παιδιά και δεν τα θεωρεί βάρος.  Για όποιον μπορεί να τα συγχωρεί και να τα νουθετεί ταυτόχρονα και όποιον ξέρει να τους κρατάει το χέρι όταν πέφτουν χωρίς να γίνεται δεκανίκι τους… και κάτι τρελό… ξέρω τι μπορώ να κάνω εγώ για τον έρωτα (και το χω πληρώσει ακριβά το ταγεράκι)… αυτό που χρειάζομαι τώρα πια, είναι να μάθω τι μπορεί αυτός να κάνει για μένα.

Είναι απλό όσο και το σύμπαν… είναι αγνό όσο και η αμαρτία… είναι επιτακτικό όσο η αδιαφορία… όμως είναι αυτό που θέλω και μακάρι να μπορούσα να στο πω… αλλά εσύ… Νυχτερινή μου Εκπομπή… δεν ξέρεις τι θες και αν το θες, δεν ξέρεις το πως ούτε και το γιατί.  Και δεν σε κατηγορώ… βραδυφλεγής ανάφλεξη λέγεται και μόλις βρεθεί μια τσακμακόπετρα στο δρόμο σου θα γίνει φωτιά και παρανάλωμα.

“Μπορεί να μην ξέρεις κατά που να συνεχίσεις όμως αν είσαι σίγουρος ότι θέλεις να προχωρήσεις, θα βρεις τον τρόπο και το μονοπάτι… θέλεις άραγε;”