Στο τέλος λοιπόν να πρέπει να πληρώσω και το λογαριασμό. Να σφίγγω τη γροθιά, να χαμογελώ και να προσπαθώ σαν εγγαστρίμυθος να με πείσω ότι είμαι δυνατή… και σκληρή… και πως δεν πονάω… πως προχωράω για αυτό το όμορφο που δεν έχει έρθει ακόμη.
και να λέω πως όλα πηγαίνουν καλά.
και όλο πάει και πάει και πάει η ζωή μου … Και πέφτει στον τοίχο και σπάει σε κομμάτια μικρά και γελάει… Κ’ ότι όνειρο ζω πάντα μένει μισό… Και στα χέρια μου απάνω με βλέμμα θολό… Στο κενό σαν παιδί ξεψυχάει…
Μου το λένε οι φίλοι μου, η κόρη μου, ο πρώην άντρας μου, όσοι μαθαίνουν ότι κάνω δυο δουλειές… “Είσαι διαόλου κάλτσα εσύ… Είσαι δυνατή… είσαι καπάτσα και δεν σε φοβάμαι… Δεν σ’ έχω δει ποτέ να κλαίς μαμά… και δεν μπορώ να γίνω σκληρή επειδή έτσι είσαι εσύ…”
Και κάνω τη σκληρή και χαμογελάω ότι όλα πάνε καλά…
και πέφτω αργά…
και ξερεις οτι δεν εισαι και το εκφραζεις.
ομως τλκ καταφερνεις να νικησεις και την σημερινη μερα, οπως και ολες τις προηγουμενες. Τλκ μηπως εισαι δυνατη; Μηπως απλα ο ορισμος και ο τροπος αντιληψης της εννοιας ειναι διαφορετικος σε εσενα, την κορη σου, τον πρωην κ.ο.κ.
μηπως :[
Γεια σου ρε φιλενάδα.Ναι θελει δυναμη για να τα γραφεις αυτά.
Καλο βραδυ και ονειρα γλυκά!
Έχει πάντως κάτι το γοητευτικό η αργή πτωση…κάποιες φορες ανακουφίζει.
Άσε που δε χτυπάς,σου αφήνει χρόνο να σκεφτεις.Πόσες φορες πέφτεις,πόσες σηκώνεσαι,ποιός κάθεται να μετράει?
Ξέρεις στη πυγμαχία λένε “δες αν μπορεις να σφίξεις τη γροθιά σου κι αν μπορείς τοτε μπορεις να συνεχίσεις και τον αγωνα”.
ούτε εγώ σε φοβάμαι… αλλά φοβάμαι όταν πέφτεις…μη συναντηθούμε!