Τι να πω;

Πάω κι έρχομαι χωρίς περιοδικότητα.  Η άμπωτη και η πλημμυρίδα δεν είναι φίλες μου… γι αυτό μου αφήνουν τα σκουπίδια τους τελευταία πιο συχνά από ποτέ.

Καλησπέρα Νυχτερινή μου Εκπομπή.  Δεν σε ρωτάω τι κάνεις και πως περνάς για να αποφύγω την παγίδα να μου ανταποδώσεις την ερώτηση.  Τι να πω;  Λέω καλά και αραδιάζω το κατεβατό… “το αυτό επιθυμώ και δι υμάς!”  Και όχι, δεν είναι κακό να λες πως είσαι καλά.  Κακό είναι να το λες από συνήθεια ή ακόμη περισσότερο από πεποίθηση πως επαναλαμβάνοντας το θα γίνει και πραγματικότητα εκτός από ρουτίνα. 

Τακτική αναγνώστρια του κυρίου “Όταν θες κάτι με όλη σου την καρδιά, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πραγματοποιήσεις” (κάπως έτσι τέλος πάντων), όμως εδώ και καιρό στριφογυρίζει μια σκέψη στο παραλογισμένο μου… μήπως όταν θες κάτι με όλη σου την καρδιά, το σύμπαν σ’ έχει απλά χεσμένο;  Λέω τώρα εγώ… μήπως;  Και θα μου πεις “σιγά ρε κοπελιά", πάρε σειρά γιατί είναι πετυχημένο το εργάκι κι ανεβαίνει σε ουκ ολίγες βερσιόν”.   Όμως αν δεν μιλήσω για τη δικιά μου τη καμπούρα για ποιανού θα μιλήσω;  Γι αυτή του γείτονα;  Κι αν έρθει μετά και με στείλει αδιάβαστη που χώνω τη μύτη μου σε ξένο περιβολάκι;  (αχ κουνελάκι βρω κουνελάκι).

Ναι είναι ωραίο να χεις κάτι να πεις ακόμη και με τον εαυτό σου.  Το θέμα είναι να προσέξεις να μην πέσεις στο λούκι της μουρμούρας και της μιζέριας.  Όπως πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου (και μετά τον χαστουκίζω για να συνέλθει).  Ναι, τι να πω; Βιβλίο έχω ν’ ανοίξω κάτι μήνες… κάνουν στοίβα δίπλα στο κρεβάτι μου (δανεισμένα φυσικά) μόνο και μόνο για να παγιδεύουν τη σκόνη που περιφέρεται στο σπίτι.  τι να πω; CD έχω ν’ αγοράσω από τον καιρό του σεττε.  Όχι δεν πέφτω στα πειρατικά… κι αφού δεν αντέχει η τσέπη μου τα οριτζιναλ… αρκούμαι στο ράδιο. Τι να πω; για πολιτική; Έχω κόψει τις κακές συναναστροφές εδώ και χρόνια.   Τι να πω; Τηλεόραση δεν βλέπω και τα περιοδικά που θα μπορούσαν να με ενημερώσουν για τα καυτά νέα της εγχώριας αλλά και ξένης ,βεβαίως βεβαίως,  show μπίζνας είναι κομμάτι ακριβά για την τσέπη μου οπότε προτιμώ να μένω επιφανειακή και αμόρφωτη επί τους θέματος.  τι να πω; Για θέατρο, live παραστάσεις και εκδηλώσεις;  Η γνώση μου περιορίζεται στις προσκλήσεις που λαμβάνω στο fb και που αδυνατώ να παρακολουθήσω γιατί απλά η ζωή είναι αλλού.  τι να πω;  για τα γκομενικά που δεν έχω; κι αν έχω πολλοί λένε πως είναι too hot για ένα ιστολόγιο με ονοματεπώνυμο.  Ίσως να ναι βέβαια κι εκείνη  νίλα που έπαθα και έμαθα πως είμαι διάσημη και η σελίδα μου με φανατικούς (δεν παίρνω κι όρκο) αναγνώστες στην περιοχή… τόσο φανατικούς που με τυπώνουν και με μοιράζουν σαν φυλλάδιο με τις προσφορές του Lidl. 

Με τούτα και με κείνα περιορίζονται όλα όσα θέλω να πω και μένουν να κλωθογυρνάνε μέσα στο κεφάλι μου και να συναναστρέφονται τα παράλογα.  Βάζω στοίχημα πως κάτι απ’ όλα αυτά θα μου κλείσει σύντομα την πόρτα και θα μου πει “γεια χαρά”…

 

Τι να πω; Δεν λέω… απλά γεμίζω την οθόνη με μαύρες κουκίδες πάνω στο λευκό της φως…   Λέω Καληνύχτα και αφήνω τη βροχή να ξεπλύνει το τώρα στο ξημέρωμα…