Είναι κάτι μέρες που όλο ξύνω τα νύχια μου για μπελάδες και τελικά αντί για έμπνευση πέφτω σε κάτι νάρκες ξεχασμένες από τον 1ο παγκόσμιο. Έτσι και χθες βράδυ… ψάξε ψάξε βρήκα κάτι που είχα γράψει στο σημειωματάριο μου το περσυνό καλοκαίρι. Δεν ξέρω αν ήταν η ανία μου που με έκανε να γελάσω ή όντως έχω την πολυτέλεια να γελάω με τα κουλά που μου συμβαίνουν κατά καιρούς όμως… αυτό εδώ είπα να το βγάλω στο ντόκο για 2 λόγους:
1) για να θυμηθώ την επόμενη φορά που θα δω κάποιον με τετραπάκ και σμιλεμένο κωλαράκι πως… αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού πηδάν τα γίδια που λέει και η μάνα μου
2) να αρχίσω κάποια στιγμή εκείνη τη ρημάδα τη διατροφή που έχω κολλημένη στο ψυγείο όπως είχε η μάνα μου τα σεμεδάκια με τσι δαντέλες της.
Καλοκαίρι… μεσάνυχτα σ’ ένα παραλιακό κλαμπάκι κάπου εδώ τριγύρω…
Το “Σώμα” κατευθύνεται με νωχελικό βηματισμό προς τα με… ρίχνω μια ματιά γύρω τριγύρω να δω μήπως κάποια αιθέρια-ξεβράκωτη ύπαρξη είναι κοντά μου και γω νομίζω αδίκως ότι έπιασα λαβράκι απόψε… και αφού σιγουρεύομαι ότι Το Σώμα εμένα χαλβαδιάζει… ανασηκώνω το… ηθικό και περιμένω να τσεκάρω αν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μπορούν να επιβεβαιωθούν και τη σήμερον ημέρα και να πιάσω και γω τον πρώτο αριθμό του λαχείου σε πείσμα όλον όσων επιμένουν πως διανύουμε την εποχή του ακατοίκητου.
Εδώ θα κάνω μια παρένθεση και θα πω για τη θεωρία της φίλης μου της Καίτης σχετικά με την αποτυχία μου με τους άντρες. Διότι όπως λέει η καλή μου, το μαλακομαγνήτη λίγο πολύ όλες τον έχουμε, όμως εγώ εκτός ότι κατέχω τα πρωτεία και διεκδικώ το χρίσμα για την προεδρία, έχω μια ακόμη πρωτοτυπία γνωστή ως “Δένομαι και με τα τούβλα”!
Φτάνει λοιπόν Το Σώμα δίπλα μου και ως δια μαγείας λέει ένα απλά “Γεια τι κάνεις; Είμαι ο Σταμάτης” αντί για τις κλισέ παπαριές πεσίματος. Και συνεχίζεται η συζήτηση (όσο μπορεί κανείς να συζητήσει εν μέσω του νταπα ντουπα), χαλαρά καθισμένοι σ’ ένα πέτρινο πεζούλι… “Από που είσαι; Πως κι εδώ; Εσένα πως σε λένε;” Λύθηκαν οι απορίες! Κάτω από αστέρια φωτεινά έμαθα τα βασικά και ναι ήμουν σίγουρη πως ούτε λιγούρης ήταν, ούτε βλήμας, ούτε παρτάκιας και παρταόλας, ούτε τσιγκούνης, ούτε ξιπασμένος! Ήταν μια χαρά παιδί και μιλούσαμε πολύ ώρα χωρίς να καταλάβουμε πόσο γρήγορα κυλάει η βραδιά! Και πέρασε η βραδιά και δώσαμε ραντεβού για το άλλο μεσημέρι στην παραλία.
Η αλήθεια είναι ότι πήγα με μια αναστάτωση όμως πριν καν προλάβω να καθίσω σε μια ρημαδοξαπλώστρα, τον είδα να βγαίνει από τη θάλασσα σαν το αρσενικό αντίγραφο της αναδυομένης Αφροδίτης … και ήρθα και σωριάστηκα άρον άρον πριν με πάρει χαμπάρι η γιαγιά με το ταπεράκι από δίπλα. Έβαλα καπέλο, γυαλιά, ένα βιβλίο 1000+ σελίδων εμπρός μου και κρύφτηκα πίσω απ’ όλα αυτά μήπως και δεν με καταλάβει. Και τώρα αναρωτιέσαι καλέ μου άνθρωπε γιατί να μην με καταλάβει αφού με περίμενε ο άνθρωπος… Ανασφάλειες καλέ μου άνθρωπε… ανασφάλειες του τύπου “που πας ρε Καραμήτρο με το σώμα σαν ξεχειλωμένος λουκουμάς να συναντήσεις το Σώμα;;;” (σημείωση και παράλειψη: έχετε δει τον Ερμή του Πραξιτέλη; ωραία… το χετε!!)
Όμως σιγά που δεν θα με ανακάλυπτε… μόνο βελάκια δεν είχαν ανάψει πάνω από την καπελαδούρα μου! Και έρχεται με το πιο υπέροχο χαμόγελο του κόσμου να μου πει με απίστευτη γλύκα πόσο υπέροχες αναλογίες έχω… καρτούν που έχουν φάει τσίλι έχετε δει; εεε κάπως έτσι έγινα και γω. Κι όμως… αυτός ο άνθρωπος κατάφερε μέσα σε μισή ώρα να υπερνικήσει γυναικείες ανασφάλειες παγιωμένες από τα παιδικάτα μου και βρέθηκα λίγο αργότερα να απολαμβάνω περιχαρής τη δροσιά της θάλασσας και … της αγκαλιάς του… ουφ… και επειδή θα μας κόψει το ραδιοτηλεοπτικό… αφήνω τις τσαχπινιές στην παραλία και δίνουμε ξανά ραντεβού το βράδυ για τσιπουράκι και θαλασσινα!!! Θαλασσινά; θα κάνεις τον συνειρμό; τον έκανες;… πάρτο αλλιώς θα βρεις!
Είναι από τις λίγες φορές που πιάνω τον εαυτό μου τόσο χαλαρό με την συντροφιά ενός άντρα που γνωρίζω ελάχιστα. Και σίγουρα έχω από ώρα αρχίσει να αναιρώ το κλισεδάκι για τους ανθρώπους που δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο σώμα τους και ιδροκοπάνε με τις ώρες στα γυμναστήρια για να γραμμώσουν μυς. Ναι, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι τις μέχρι τότε έλεγα πως κάτι τέτοιοι άντρες το μόνο που μπορούν να αρθρώσουν σε μια συζήτηση είναι “ουγκ”.
Το τσιπουράκι έγινε κρασί στο μπαλκόνι μου με όλα τα παρελκόμενα… φρούτα, κεριά, μουσική… όμως και πάλι εγώ τρώγομαι με τα ρούχα μου και προσπαθώ να διώξω φωνές του ακαταλόγιστου από δίπλα μου… Κοινώς… έχεις περάσει με μια γυναίκα γύρω στις 6-7 ώρες μέσα στην ίδια μέρα… υποτίθεται ότι σου αρέσει και υποτίθεται είστε ενήλικες και όχι παιδάκια του νηπιαγωγείου, δεν θα κάνεις ρε φίλε κάποια κίνηση πέρα από χαδάκια και τσιμπηματάκια στα μαγουλάκια (έχω αρχίσει να αισθάνομαι σαν το μωρό στη διαφήμιση της Μιλούπα); Ένα φιλί ρε παιδί μου… κάτι… παράλογοοοο; Όμως αυτός τίιιιιιιιιποτααα και έχω αρχίσει να ανάβω σαν τα κεριά στην Ανάσταση…
Κάποια στιγμή δεν άντεξα και λέω δεν πάει και το παλιάμπελο; Ας με πει ότι εύκολη, ας με πει λυσσάρα ας πει ότι θέλει… εγώ θα κάνω κίνηση γιατί διαφορετικά θα σκάσω … από την αγωνία… θέλει ή δεν θέλει;
Και την έκανα… την κίνηση…
Μια που έσκυψα να τον φιλήσω…. Μια που ακόμη βλέπω τη σκόνη που σήκωσε φεύγοντας…
Ούτε στην παραλία τον ξαναείδα… ούτε στο κλαμπάκι… εμένα όμως μου έμεινε… η απορία… ήθελε ή δεν ήθελε; οεοοο;
απολογισμός-το μάθημα της ημέρας: το χάσαμε Το Σώμα πατριώτη!!!
(και μη μου πείτε να μην ξανακάνω κουλά γιατί δεν παίζει μαζί μου)
.-
είχε ξυρισμένες γάμπες;
Mήπως ήταν φιλενάδα;