Σφηνάκι

Μακάρι να μπορούσα να βάλω σε τάξη και να περάσω στην οθόνη μου τις τόσες ανακατωμένες και αντικρουόμενες σκέψεις μου.  Μερικές από αυτές δεν μπορώ ούτε να τις ξεστομίσω… ούτε καν να παραδεχθώ ότι τις έχω… όπως, δεν έχω ζωή… (μαλάκα σύνελθε, εδώ άλλοι είναι στο δρόμο κυριολεκτικά)… δεν έχω όρεξη για ζωή… (είσαι εγωίστρια και […]

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά…

«Μαμά έλα να με σταυρώσεις!» (σταυρώνω και ξορκίζω το κακό και στέλνω αγγέλους στο προσκέφαλο της να την προστατεύουν από τα κακά όνειρα – βαριά και υπεύθυνη δουλειά, όχι αστεία). Κάθε βράδυ, τα τελευταία 5 χρόνια, η φράση αυτή σηματοδοτεί τη στιγμή που το βλαστάρι μου έχει πάρει απόφαση να ξαπλώσει επιτέλους στο κρεβάτι της […]

Ένα δρόμο παρακάτω

Παραγγελιά στο σύμπαν ήταν αυτό το τζάκι απόψε… και λίγο πιο δίπλα του ένα διαβολεμένο λαπιτόπι να μου γαργαλάει τα δάχτυλα. Το επόμενο βήμα, ο επόμενος δρόμος μετά την τελευταία ¨ανασκαφή¨ ήταν να γράψω αυτά που σκέφτομαι και νιώθω για τις αδελφές μου.  Εσκεμμένα δεν τις ανέφερα τότε.  Ήθελα χρόνο για να επεξεργαστώ τα δεδομένα […]

Του βουνού και του λόγγου

Πρώτο παιδί 6μελής οικογένειας (συν παππούς και γιαγιά, συν δύο προγιαγιάδες, το σύνολο δέκα νοματέοι σ’ ένα σπίτι για πολλά πολλά χρόνια).  Έπρεπε σε όλα να έχω την πρωτιά και τα πρωτεία.  Έμελλε να τρέχω για την πρωτιά και τα πρωτεία και ας μπορούσα ας έκανα κι αλλιώς.  Μέχρι κάπου στα 6-7 είχα το τσαμπουκά […]

αγκυρώνομαι…

    (anchoring)… Όπως η άγκυρα ενός πλοίου σε κρατάει με ασφάλεια σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο, έτσι και η αγκύρωση λειτουργεί σαν μια συναισθηματική άγκυρα που σε κρατάει σταθερό σε ήρεμα, ασφαλή(?) και φιλόξενα νερά. Στην ουσία πρόκειται για μια διαδικασία αυτόματης σύνδεσης ενός εξωτερικού ερεθίσματος μ’ ένα συγκεκριμένο θετικό συναίσθημα…. Δεν θα ντραπώ και […]

Σώμα μου φτιαγμένο από σουφλέ

  Είναι κάτι μέρες που όλο ξύνω τα νύχια μου για μπελάδες και τελικά αντί για έμπνευση πέφτω σε κάτι νάρκες ξεχασμένες από τον 1ο παγκόσμιο.  Έτσι και χθες βράδυ… ψάξε ψάξε βρήκα κάτι που είχα γράψει στο σημειωματάριο μου το περσυνό καλοκαίρι.  Δεν ξέρω αν ήταν η ανία μου που με έκανε να γελάσω […]

Τι να πω;

Πάω κι έρχομαι χωρίς περιοδικότητα.  Η άμπωτη και η πλημμυρίδα δεν είναι φίλες μου… γι αυτό μου αφήνουν τα σκουπίδια τους τελευταία πιο συχνά από ποτέ. Καλησπέρα Νυχτερινή μου Εκπομπή.  Δεν σε ρωτάω τι κάνεις και πως περνάς για να αποφύγω την παγίδα να μου ανταποδώσεις την ερώτηση.  Τι να πω;  Λέω καλά και αραδιάζω […]