Σώμα μου φτιαγμένο από σουφλέ

 

Είναι κάτι μέρες που όλο ξύνω τα νύχια μου για μπελάδες και τελικά αντί για έμπνευση πέφτω σε κάτι νάρκες ξεχασμένες από τον 1ο παγκόσμιο.  Έτσι και χθες βράδυ… ψάξε ψάξε βρήκα κάτι που είχα γράψει στο σημειωματάριο μου το περσυνό καλοκαίρι.  Δεν ξέρω αν ήταν η ανία μου που με έκανε να γελάσω ή όντως έχω την πολυτέλεια να γελάω με τα κουλά που μου συμβαίνουν κατά καιρούς όμως… αυτό εδώ είπα να το βγάλω στο ντόκο  για 2 λόγους:

1) για να θυμηθώ την επόμενη φορά που θα δω κάποιον με τετραπάκ και σμιλεμένο κωλαράκι πως… αλλού βαρούν τα όργανα κι αλλού πηδάν τα γίδια που λέει και η μάνα μου

2) να αρχίσω κάποια στιγμή εκείνη τη ρημάδα τη διατροφή που έχω κολλημένη στο ψυγείο όπως είχε η μάνα μου τα σεμεδάκια  με τσι δαντέλες της.

 

Καλοκαίρι… μεσάνυχτα σ’ ένα παραλιακό κλαμπάκι κάπου εδώ τριγύρω…

Το “Σώμα”  κατευθύνεται με νωχελικό βηματισμό προς τα με… ρίχνω μια ματιά γύρω τριγύρω να δω μήπως κάποια αιθέρια-ξεβράκωτη ύπαρξη είναι κοντά μου και γω νομίζω αδίκως ότι έπιασα λαβράκι απόψε… και αφού σιγουρεύομαι ότι Το Σώμα εμένα χαλβαδιάζει… ανασηκώνω το… ηθικό και περιμένω να  τσεκάρω αν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι μπορούν να επιβεβαιωθούν και τη σήμερον ημέρα και να πιάσω και γω τον πρώτο αριθμό του λαχείου σε πείσμα όλον όσων επιμένουν πως διανύουμε την εποχή του ακατοίκητου.

Εδώ θα κάνω μια παρένθεση και θα πω για τη θεωρία της φίλης μου της Καίτης σχετικά με την αποτυχία μου με τους άντρες.  Διότι όπως λέει η καλή μου, το μαλακομαγνήτη λίγο πολύ όλες τον έχουμε, όμως εγώ εκτός ότι κατέχω τα πρωτεία και  διεκδικώ το χρίσμα για την προεδρία, έχω μια ακόμη πρωτοτυπία γνωστή ως “Δένομαι και με τα τούβλα”!

Φτάνει λοιπόν Το Σώμα δίπλα μου και ως δια μαγείας λέει ένα απλά “Γεια τι κάνεις; Είμαι ο Σταμάτης” αντί για τις κλισέ παπαριές πεσίματος.  Και συνεχίζεται η συζήτηση (όσο μπορεί κανείς να συζητήσει εν μέσω του νταπα ντουπα), χαλαρά καθισμένοι σ’ ένα πέτρινο πεζούλι… “Από που είσαι;  Πως κι εδώ;  Εσένα πως σε λένε;”  Λύθηκαν οι απορίες! Κάτω από  αστέρια φωτεινά έμαθα τα βασικά και ναι ήμουν σίγουρη πως ούτε λιγούρης ήταν, ούτε βλήμας, ούτε παρτάκιας και παρταόλας, ούτε τσιγκούνης, ούτε ξιπασμένος! Ήταν μια χαρά παιδί και μιλούσαμε πολύ ώρα χωρίς να καταλάβουμε πόσο γρήγορα κυλάει η βραδιά!  Και πέρασε η βραδιά και δώσαμε ραντεβού για το άλλο μεσημέρι στην παραλία.

Η αλήθεια είναι ότι πήγα με μια αναστάτωση όμως πριν καν προλάβω να καθίσω σε μια ρημαδοξαπλώστρα, τον είδα να βγαίνει από τη θάλασσα σαν το αρσενικό αντίγραφο της αναδυομένης Αφροδίτης … και ήρθα και σωριάστηκα άρον άρον πριν με πάρει χαμπάρι η γιαγιά με το ταπεράκι από δίπλα.  Έβαλα καπέλο, γυαλιά,  ένα βιβλίο 1000+ σελίδων εμπρός μου και κρύφτηκα πίσω απ’ όλα αυτά μήπως και δεν με καταλάβει.  Και τώρα αναρωτιέσαι καλέ μου άνθρωπε γιατί να μην με καταλάβει αφού με περίμενε ο άνθρωπος… Ανασφάλειες καλέ μου άνθρωπε… ανασφάλειες  του τύπου “που πας ρε Καραμήτρο με το σώμα σαν ξεχειλωμένος λουκουμάς να συναντήσεις το Σώμα;;;” (σημείωση και παράλειψη: έχετε δει τον Ερμή του Πραξιτέλη; ωραία… το χετε!!)

Όμως σιγά που δεν θα με ανακάλυπτε… μόνο βελάκια δεν είχαν ανάψει πάνω από την καπελαδούρα μου!  Και έρχεται με το πιο υπέροχο χαμόγελο του κόσμου να μου πει με απίστευτη γλύκα πόσο υπέροχες αναλογίες έχω… καρτούν που έχουν φάει τσίλι έχετε δει; εεε κάπως έτσι έγινα και γω.   Κι όμως… αυτός ο άνθρωπος κατάφερε μέσα σε μισή ώρα να υπερνικήσει γυναικείες ανασφάλειες παγιωμένες από τα παιδικάτα μου και βρέθηκα λίγο αργότερα να απολαμβάνω περιχαρής τη δροσιά της θάλασσας και … της αγκαλιάς του…  ουφ… και επειδή θα μας κόψει το ραδιοτηλεοπτικό… αφήνω τις τσαχπινιές στην παραλία και δίνουμε ξανά ραντεβού το βράδυ για τσιπουράκι και θαλασσινα!!! Θαλασσινά; θα κάνεις τον συνειρμό; τον έκανες;… πάρτο αλλιώς θα βρεις!

Είναι από τις λίγες φορές που πιάνω τον εαυτό μου τόσο χαλαρό με την συντροφιά ενός άντρα που γνωρίζω ελάχιστα.  Και σίγουρα έχω από ώρα αρχίσει να αναιρώ το κλισεδάκι για τους ανθρώπους που δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο σώμα τους και ιδροκοπάνε με τις ώρες στα γυμναστήρια για να γραμμώσουν μυς.  Ναι, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι τις μέχρι τότε έλεγα πως κάτι τέτοιοι άντρες το μόνο που μπορούν να αρθρώσουν σε μια συζήτηση είναι “ουγκ”.

Το τσιπουράκι έγινε κρασί στο μπαλκόνι μου με όλα τα παρελκόμενα… φρούτα, κεριά, μουσική… όμως και πάλι εγώ τρώγομαι με τα ρούχα μου και προσπαθώ να διώξω φωνές του ακαταλόγιστου από δίπλα μου…  Κοινώς… έχεις περάσει με μια γυναίκα γύρω στις 6-7 ώρες μέσα στην ίδια μέρα… υποτίθεται ότι σου αρέσει και υποτίθεται είστε ενήλικες και όχι παιδάκια του νηπιαγωγείου, δεν θα κάνεις ρε φίλε κάποια κίνηση πέρα από χαδάκια και τσιμπηματάκια στα μαγουλάκια (έχω αρχίσει να αισθάνομαι σαν το μωρό στη διαφήμιση της Μιλούπα); Ένα φιλί ρε παιδί μου… κάτι… παράλογοοοο;   Όμως αυτός τίιιιιιιιιποτααα και έχω αρχίσει να ανάβω σαν τα κεριά στην Ανάσταση…

Κάποια στιγμή δεν άντεξα και λέω δεν πάει και το παλιάμπελο; Ας με πει ότι εύκολη, ας με πει λυσσάρα ας πει ότι θέλει… εγώ θα κάνω κίνηση γιατί διαφορετικά θα σκάσω … από την αγωνία… θέλει ή δεν θέλει;

Και την έκανα… την κίνηση…

Μια που έσκυψα να τον φιλήσω…. Μια που ακόμη βλέπω τη σκόνη που σήκωσε φεύγοντας…

Ούτε στην παραλία τον ξαναείδα… ούτε στο κλαμπάκι… εμένα όμως μου έμεινε… η απορία… ήθελε ή δεν ήθελε; οεοοο;

απολογισμός-το μάθημα της ημέρας: το χάσαμε Το Σώμα πατριώτη!!!

(και μη μου πείτε να μην ξανακάνω κουλά γιατί δεν παίζει μαζί μου)

.-

Τι να πω;

Πάω κι έρχομαι χωρίς περιοδικότητα.  Η άμπωτη και η πλημμυρίδα δεν είναι φίλες μου… γι αυτό μου αφήνουν τα σκουπίδια τους τελευταία πιο συχνά από ποτέ.

Καλησπέρα Νυχτερινή μου Εκπομπή.  Δεν σε ρωτάω τι κάνεις και πως περνάς για να αποφύγω την παγίδα να μου ανταποδώσεις την ερώτηση.  Τι να πω;  Λέω καλά και αραδιάζω το κατεβατό… “το αυτό επιθυμώ και δι υμάς!”  Και όχι, δεν είναι κακό να λες πως είσαι καλά.  Κακό είναι να το λες από συνήθεια ή ακόμη περισσότερο από πεποίθηση πως επαναλαμβάνοντας το θα γίνει και πραγματικότητα εκτός από ρουτίνα. 

Τακτική αναγνώστρια του κυρίου “Όταν θες κάτι με όλη σου την καρδιά, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πραγματοποιήσεις” (κάπως έτσι τέλος πάντων), όμως εδώ και καιρό στριφογυρίζει μια σκέψη στο παραλογισμένο μου… μήπως όταν θες κάτι με όλη σου την καρδιά, το σύμπαν σ’ έχει απλά χεσμένο;  Λέω τώρα εγώ… μήπως;  Και θα μου πεις “σιγά ρε κοπελιά", πάρε σειρά γιατί είναι πετυχημένο το εργάκι κι ανεβαίνει σε ουκ ολίγες βερσιόν”.   Όμως αν δεν μιλήσω για τη δικιά μου τη καμπούρα για ποιανού θα μιλήσω;  Γι αυτή του γείτονα;  Κι αν έρθει μετά και με στείλει αδιάβαστη που χώνω τη μύτη μου σε ξένο περιβολάκι;  (αχ κουνελάκι βρω κουνελάκι).

Ναι είναι ωραίο να χεις κάτι να πεις ακόμη και με τον εαυτό σου.  Το θέμα είναι να προσέξεις να μην πέσεις στο λούκι της μουρμούρας και της μιζέριας.  Όπως πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου (και μετά τον χαστουκίζω για να συνέλθει).  Ναι, τι να πω; Βιβλίο έχω ν’ ανοίξω κάτι μήνες… κάνουν στοίβα δίπλα στο κρεβάτι μου (δανεισμένα φυσικά) μόνο και μόνο για να παγιδεύουν τη σκόνη που περιφέρεται στο σπίτι.  τι να πω; CD έχω ν’ αγοράσω από τον καιρό του σεττε.  Όχι δεν πέφτω στα πειρατικά… κι αφού δεν αντέχει η τσέπη μου τα οριτζιναλ… αρκούμαι στο ράδιο. Τι να πω; για πολιτική; Έχω κόψει τις κακές συναναστροφές εδώ και χρόνια.   Τι να πω; Τηλεόραση δεν βλέπω και τα περιοδικά που θα μπορούσαν να με ενημερώσουν για τα καυτά νέα της εγχώριας αλλά και ξένης ,βεβαίως βεβαίως,  show μπίζνας είναι κομμάτι ακριβά για την τσέπη μου οπότε προτιμώ να μένω επιφανειακή και αμόρφωτη επί τους θέματος.  τι να πω; Για θέατρο, live παραστάσεις και εκδηλώσεις;  Η γνώση μου περιορίζεται στις προσκλήσεις που λαμβάνω στο fb και που αδυνατώ να παρακολουθήσω γιατί απλά η ζωή είναι αλλού.  τι να πω;  για τα γκομενικά που δεν έχω; κι αν έχω πολλοί λένε πως είναι too hot για ένα ιστολόγιο με ονοματεπώνυμο.  Ίσως να ναι βέβαια κι εκείνη  νίλα που έπαθα και έμαθα πως είμαι διάσημη και η σελίδα μου με φανατικούς (δεν παίρνω κι όρκο) αναγνώστες στην περιοχή… τόσο φανατικούς που με τυπώνουν και με μοιράζουν σαν φυλλάδιο με τις προσφορές του Lidl. 

Με τούτα και με κείνα περιορίζονται όλα όσα θέλω να πω και μένουν να κλωθογυρνάνε μέσα στο κεφάλι μου και να συναναστρέφονται τα παράλογα.  Βάζω στοίχημα πως κάτι απ’ όλα αυτά θα μου κλείσει σύντομα την πόρτα και θα μου πει “γεια χαρά”…

 

Τι να πω; Δεν λέω… απλά γεμίζω την οθόνη με μαύρες κουκίδες πάνω στο λευκό της φως…   Λέω Καληνύχτα και αφήνω τη βροχή να ξεπλύνει το τώρα στο ξημέρωμα…

Η αγάπη στο τέλος

 

 

Στο τέλος λοιπόν να πρέπει να πληρώσω και το λογαριασμό.  Να σφίγγω τη γροθιά, να χαμογελώ και να προσπαθώ σαν εγγαστρίμυθος να με πείσω ότι είμαι δυνατή… και σκληρή… και πως δεν πονάω… πως προχωράω για αυτό το όμορφο που δεν έχει έρθει ακόμη.

Και πέφτω αργά…

και να λέω πως όλα πηγαίνουν καλά.

και όλο πάει και πάει και πάει η ζωή μου  … Και πέφτει στον τοίχο και σπάει σε κομμάτια μικρά και γελάει… Κ’ ότι όνειρο ζω πάντα μένει μισό… Και στα χέρια μου απάνω με βλέμμα θολό… Στο κενό σαν παιδί ξεψυχάει…

Μου το λένε οι φίλοι μου, η κόρη μου, ο πρώην άντρας μου, όσοι μαθαίνουν ότι κάνω δυο δουλειές… “Είσαι διαόλου κάλτσα εσύ… Είσαι δυνατή… είσαι καπάτσα και δεν σε φοβάμαι… Δεν σ’ έχω δει ποτέ να κλαίς μαμά… και δεν μπορώ να γίνω σκληρή επειδή έτσι είσαι εσύ…”

Και κάνω τη σκληρή και χαμογελάω ότι όλα πάνε καλά…

και πέφτω αργά…

Κάτι χαμένα ραντεβού…

 

“Έχω κάνει λάθος πολλές φορές και το ξέρω πια ήδη πως και σήμερα σχεδόν σίγουρα κάνω το λάθος με σένα.  Αλλά για άλλη μια φορά αυτό που μπορεί να αλλάξει στη ζωή μου είναι να δεχθώ αυτό το παράξενο ραντεβού…”

-Σιγά μαντάμ! Ραντεβού σου ζήτησαν, όχι να λύσεις τριτοβάθμια εξίσωση.

Νυχτερινή μου εκπομπή καλώς σε βρήκα πάλι.

-Καλώς όρισες λοιπόν.

Απόψε θέλω να τα πούμε λίγο πιο προσωπικά για τα ραντεβού που χάσαμε… ή που ξεχάσαμε… ή που κάτι έλειπε. 

-2 ώρες είναι η εκπομπή ε? Μην μας πάρει και το ξημέρωμα.

Αφορμή αυτό το τραγούδι που είδα το πρωί σε μια σελίδα στο φατσοβιβλίο και το ερώτημα ενός μπλόγκερ για το φλερτ στις μέρες μας…

-Ρε κάτι απορίες που έχει ο κόσμος…

ήρθα απόψε και βολεύτηκα στη λακκούβα που επιμελώς 3 χρόνια έχω δημιουργήσει σε μια συγκεκριμένη μεριά του καναπέ μου

-Kαι στα ΄λέγα να αλλάζεις μεριά, τίποτα εσύ. Να δω πώς θα κλείσει η λακκούβα τώρα.

και να μιλήσουμε όχι όμως μελοδραματικά ή επιστημονικά αλλά με μια πιο χιουμοριστική διάθεση για όσα ραντεβού από αυτά τα περίεργα ραντεβού μπορώ να θυμηθώ.

-Να ανοίξεις το χρονοντούλαπο της ιστορίας… Πολύ σκόνη εδώ μέσα…

“Έχω απόψε ραντεβούουουουου, ρααααντεβού με σένααααααααααα” έλεγε με απίστευτο μπρίο η συμπατριώτισσα μου

-Pepita di Corfu για τους αδαείς.

και γω από αυτήν πήρα παράδειγμα και κάθε φορά που ξεκινούσα για κάποιο πρώτο ραντεβού έπαιρνα τη βούρτσα στο χέρι και τραγούδαγα το ρεφρενάκι όση ώρα ετοιμαζόμουν.

-Η βούρτσα χρησιμεύει και για τα μαλλιά. Αλήθεια στο λέω!

Αλήθεια, τι καρδιοχτύπι ρε παιδί μου; Θα έρθει; Δεν θα έρθει; Θ’ αρέσω; Δεν θ’ αρέσω; Θα μου το δείξει; Δεν θα μου το δείξει;  Τι να φορέσω και πως να αποφύγω να  γίνω σαν κουκούγερος τσ αποκριές;

-Τάκα τάκα τάκα τάκα τάκα τα! Τάκα τάκα τάκα τάκα τάκα τα! Τάκα τάκα τάκα τάκα τάκα καρδιά μου πως χτυπάς.

Αυτά όμως παλιά… όταν ήμουν παιδούλα αθώα με τις μακριές κοτσίδες και τη φράντζα κεραμίδι που μου έδινε άλλους 20 πόντους ύψος.

-Μανία με τους πόντους… Α πα πα πα πα…

Γιατί 15 χρόνια μετά που ξαναβγήκα στο κουρμπέτι και σαν ελεύθερη και νέα (που λέει ο λόγος) γυναίκα που μπορεί πια να φλερτάρει και να δει με πιο ώριμο μάτι το φλερτ… έρχομαι να δηλώσω ευθαρσώς ότι έχω χάσει τη μπάλα, τ’ αβγά και τα καλάθια και το μπούσουλα μαζί.

-Συμφωνώ σε όλα. Και δηλώνω ότι ο ευρών θα αμειφθεί με μενού πλουσιότατο και χορταστικό.

Παλιά, γνώριζες κάποιον, φλέρταρες και όταν άναβε το πράσινο φως και έβλεπες ότι μπορείς να προχωρήσεις στο παρασύνθημα ξεκινούσες δειλά δειλά να προτείνεις έναν περίπατο στη θάλασσα,

-Κάνει κρύο χειμωνιάτικα χρυσό μου.

μια κοπάνα για καφέ στην πλατεία,

-Κοπάνα σε πλατεία δεν λέει, η κοπάνα θέλει το κλειστό της. Μην μας πάρει και κανά μάτι φθονερό και μαρτυριάρικο.

Μια βόλτα με το μηχανάκι (το παλιό καλό παπάκι ή μοτοσακό) 

-Ξέρεις από Βέσπα ;

ένα σινεμά ή άντε ένα ποτό γιατί ήμασταν και πιτσιρίκια και τα φράγκα δεν μας περίσσευαν.  Και ήταν όλα τόσο ρομαντικά και μελομένα…

-Σαν μελαμακάρονα της Βέφας.

και κάποια στιγμή ερχόταν και η πολυπόθυτη ερώτηση… “θέλεις να τα φτιάξουμε;”

-Τς! Θα τα πάρουμε έτοιμα.

“θέλεις να γίνεις το κορίτσι μου;”

-Τς! Ο Χριστός μίλησε για κοινοκτημοσύνη.

ή για τους πιο τολμηρούς και προχωρημένους έφτανε ένα φιλί για να πει όσα τα λόγια δεν μπορούσαν. 

-Ένα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο…

Τη σήμερον ημέρα όμως Νυχτερινή μου εκπομπή,

-Καλά έχεις χάσει την αίσθηση του χρόνου λέμε…

άντρες γυναίκες έχουμε ξεχάσει να φλερτάρουμε και όλα γίνονται γρήγορα και συνοπτικά και στο τέλος σου μένει μια γλυκόπικρη γεύση σαν να έχεις φάει μόλις μια ωραιότατη τιραμισού που όμως δεν ήταν αρκετή για να λαδώσει το λιγωμένο εντεράκι σου.

-α) Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας, τι θες λοιπόν?

-β) Το τιραμισού δεν μου αρέσει.

-γ) Αν θες να λαδώσει το εντεράκι, κάνε κανά μπριάμ.

Ναι, μια αίσθηση ανικανοποίητου παντού και για όλους και όπως έλεγε και ο αείμνηστος Σταυρίδης στα “Κίτρινα γάντια” … “πότε τα είπατε πότε τα συμφωνήσατε…”  φτάνουμε σε χρόνο ντε τε στο “χούφτοστην χούφτοστην” και στο καπάκι… “καλά ήπιαμε, καλά φάγαμε, καλά περάσαμε… και εις αύριον με υγεία” που λέει και η γιαγιά μου!

-Ααααχ άτιμη κενωνία κύριε Πετροχείλο μου. Άλλους τους ανεβάζει κι άλλους τους ρίχνει στα ξένα χέρια…

Και για να στο κάνω λίγο πιο λιανά… φαντάσου σκηνή σε μπαράκι επαρχιακής πόλης…

-Το έχω…

διάφορα ζευγάρια γύρω τριγύρω να χαίρονται τον έρωτα τους

-Ζαλίστηκα

και συ να προσπαθείς να το παίξεις άνετη κι ωραία παρόλο που δεν είσαι το μοναδικό μπακούρι στην παρέα. 

-Μπακούρια υπάρχουν πολλά. Σαν και σένα όμως…ΚΑΝΕΝΑ.

Πίνεις, τραγουδάς, χορεύεις στο τσακίρ κέφι και λικνίζεσαι με χάρη προς το μέρος του αγοριού απέναντι που σου έχει γυαλίσει από ώρα.

-Σαν να βλέπω την Μαίρη Χρονοπούλου να τραγουδάει στο Πειρατικό Καράβι του Allou Fun Park με το βλέμμα καρφωμένο στον χειριστή του Καραβιού…

Το αγόρι από απέναντι πιάνει την τσαχπινιά

-Καιρός ήταν. Τρεις φορές έχω ξεράσει το τιραμισού.

και αρχίζει τα κεράσματα και τα σφηνοκοπότηρα σύντομα σχηματίζουν συστάδα μπροστά σας στο μπαρ. 

-Κι από το πολύ πιώμα βλέπεις τα σφηνάκια σαν θάμνους στην στέπα της Μογγολίας.

Και αν δεν είσαι νεροφίδα ή καλύτερα μπεκροκανάτα…

-Που είσαι… Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;

σύντομα θα έρθει η ώρα που κάποιο άτιμο σφηνάκι θα σου δημιουργήσει την απορία για το αν βρίσκεσαι σε λουνα παρκ ή αν το μαγαζί πάει κι έρχεται από μόνο του. 

-Καλέ δεν ήταν τίποτα. Ο μετροπόντικας Ιάσων ήταν. Τον χάσανε στο Αιγάλεω. Σε σας έφτασε;

Και καλά ως εδώ … μπορείς  όμως καλέ μου άνθρωπε να μου πεις  πως από το μπαράκι και το σφηνακοφλερτ καταλήγεις να κάνεις ασκήσεις… σε δοκό ισορροπίας; 

-Και το λένε στην τηλεόραση… Μην πίνεται όταν είναι να οδηγήσετε. Ορίστε που κατέληξες. Να κάνεις κόντρες με τον Ιωάννη Μελισσανίδη…

Βιάζεσαι θα μου πεις και καλά να πάθεις αφού πίνεις σαν την καταβόθρα… και επίσης μπορείς να πεις ότι οκ, δεν έγινε και τίποτα αν πέρασες καλά…

-Πέρασες;

Και πες ότι πέρασα… φταίω εγώ που θέλω να έχω την αίσθηση ότι δεν ήταν μοιραίο

- Ω με συγχωρείτε… ήταν τυχαίο.

και αρπαχτή μιας βραδιάς και ότι μπορεί να συμβεί και αύριο και μεθαύριο και να κάνω ένα όνειρο ρε παιδί μου, έστω κι αν είναι δεμένο στο μουράγιο.

-Να και το λαϊκό πρόγραμμα.

Γιατί τι είναι η ζωή χωρίς όνειρα; Τι είναι η ζωή χωρίς την ελπίδα; Τι είναι η ζωή χωρίς τον τσαμπουκά να πας κόντρα στη μόδα της εποχής και τους φαστ φουντ έρωτες που διακοσμούν το προφίλ ενός κοινωνικού προφίλ δικτύωσης…

-Πάρτο αλλιώς γιατί θα βρεις στην γωνία…

Ναι, θέλω τα παλιά μου ραντεβού τα χαμένα..

-Τα έχεις λοιπόν.

Ναι, θέλω να μπορείς να πεις θα τα πούμε αύριο και όχι τα λέμε γενικά κι αόριστα.

-Τα λέμε αύριο λοιπόν.

Ναι, θέλω το σκίρτημα πριν την πρώτη συνάντηση και περισσότερο πριν το πρώτο φιλί.

-Να προσέχεις όμως την πίεσή σου…

Ναι, θέλω να σιγοσφυρίζω στο δρόμο και να χαμογελώ χωρίς λόγο… ουφ!

-Σου σφυρίζω… για να βγεις σου σφυρίζω… και σιγομουρμουρίζω τον παλιό μας σκοπό….

 

 

 

υ.γ.1)ωΗ αποψινή εκπομπή είναι αφιερωμένη σε εκείνον που μου θύμισε το τραγούδι.

υ.γ.2) Ευχαριστώ για την κατανόηση και τη συμμετοχή τον ακροατή που δεν με έχει εγκαταλείψει ούτε μια μέρα τα τελευταία 6 χρόνια και που πάντα είναι εκεί … η φωνή και το παράλογο μου! Σ’ αγαπώ mon cher Michel!

carry on… wanna really?

 

Εκνευρίζομαι που όλο απογραφές κάνω … σαν να γυρίζω γύρω γύρω από την ουρά μου.  Κάνω ένα βήμα… κάθομαι μετά από μακριά και το κοιτάζω… τι έκανα; πως το έκανα; γιατί το έκανα; τι ήθελα πραγματικά να κάνω;  Αρχίζει και καταντάει αηδία τόση αυτοανάλυση.  Θα χάσω στο τέλος και το δέντρο και το δάσος και γω θα μείνω να τριγυρίζω στο άγνωστο σαν την κοκκινοφουσκίτσα. Ας είναι… μάλλον τα χρειάζομαι όλα αυτά ακόμη.

Σήμερα με ρώτησαν για τρίτη φορά μέσα σε 5 μήνες τι θέλω πραγματικά.  Και ενώ η απάντηση έχει από καιρό στρογγυλοκαθίσει στην άκρη της γλώσσας μου, την ώρα εκείνη διστάζω και λέω άλλα γι άλλα… και συνήθως μακριά από την πραγματικότητα.  Άραγε τον ερωτώντα θέλω να παραπλανήσω ή τον εαυτό μου;

Νυχτερινή μου εκπομπή, καλώς σε ξαναβρήκα! Απόψε σε είχα ανάγκη  για παρέα.  Να βάλω ένα ποτάκι όπως παλιά, ν ανοίξω τις μουσικές αναμνήσεις μου και στο γιουτούμπι κλιπάκια που με παρασέρνουν να χορέψω, να χαμογελάσω (έστω και λίγο στραβά), να γράψω και να ενθουσιαστώ γιατί τα κατάφερα κι απόψε ως εδώ.

Τούτοι εδώ οι τύποι, ακουστά τους είχα παιδάκι που ήμουν.  Και σαν μεγάλωσα, κάτι άλλοι τύποι θέλησαν να με χορέψουν άλλοτε στην άμμο, άλλοτε στο ταψί και άλλοτε μέχρι το κρεβάτι τους, υπό τους ήχους του lost in love, λες και τους ζήτησε κανείς να μου παίζουν τους ερωτευμένους για να κάνουν κάποιο από τα παραπάνω.  Ίσως είναι πάλι που μερικοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν αν δεν παραμυθιαστούν πλήρως… έτσι για να έχουν λιγότερες τύψεις μάλλον… παράλογο;

Και καθώς προχωράει η βραδιά τα παράλογα μου συνεχίζουν να φωνάζουν πως είναι ώρα να διεκδικήσω αφού ξέρω τι θέλω (με σκοτώνουν αυτές οι φανφαρόνικες εκφράσεις αλλά πες το αλλιώς… μπορείς;).  Για την ώρα τους γυρίζω την πλάτη και συνεχίζω… Και καθώς το κρασί υγραίνει στιγμιαία το στόμα πριν το κάνει πάλι στυφό, αποδιώχνω κάθε τι που δεν αξίζει να είναι δίπλα μου ακόμη και σαν ιδέα.  Πρέπει να προστατεύσω το μικρό παιδί μέσα μου και να το κάνω να νιώσει ασφαλές.  Και μόνο ένας τρόπος υπάρχει.  Να κρατήσω την πόρτα ανοιχτή για όποιον αγαπά τα παιδιά και δεν τα θεωρεί βάρος.  Για όποιον μπορεί να τα συγχωρεί και να τα νουθετεί ταυτόχρονα και όποιον ξέρει να τους κρατάει το χέρι όταν πέφτουν χωρίς να γίνεται δεκανίκι τους… και κάτι τρελό… ξέρω τι μπορώ να κάνω εγώ για τον έρωτα (και το χω πληρώσει ακριβά το ταγεράκι)… αυτό που χρειάζομαι τώρα πια, είναι να μάθω τι μπορεί αυτός να κάνει για μένα.

Είναι απλό όσο και το σύμπαν… είναι αγνό όσο και η αμαρτία… είναι επιτακτικό όσο η αδιαφορία… όμως είναι αυτό που θέλω και μακάρι να μπορούσα να στο πω… αλλά εσύ… Νυχτερινή μου Εκπομπή… δεν ξέρεις τι θες και αν το θες, δεν ξέρεις το πως ούτε και το γιατί.  Και δεν σε κατηγορώ… βραδυφλεγής ανάφλεξη λέγεται και μόλις βρεθεί μια τσακμακόπετρα στο δρόμο σου θα γίνει φωτιά και παρανάλωμα.

“Μπορεί να μην ξέρεις κατά που να συνεχίσεις όμως αν είσαι σίγουρος ότι θέλεις να προχωρήσεις, θα βρεις τον τρόπο και το μονοπάτι… θέλεις άραγε;”

Τρέχω, έτρεχα, σκόνταψα, έπεσα… καλώς σε βρήκα στη λακκούβα

“Ατυχής και ζαλισμένη έπεσα σε μια λακκούβα.
Τι λακκούβα, λακκουβάρα κι όλους τους χωρεί.”

Και σένα, και μένα. Και γω που τρέχω σαν το γαλόπουλο που το χουν κοπανήσει στο κεφάλι και σένα που πορπατείς αργά και σταθερά με το κεφάλι αψηλά και όλους μας αγναντεύεις από το καλάμι που έχεις καβαλήσει.

“Κόσμος σε απελπισία στη λακκούβα, στη λακκούβα.
Κάμερες και συνεργεία ώχου τι βουή!”

Ναι, ναι, συμφωνώ… βουή μου μαύρη.  Εγώ που είμαι μια αραχτή και όχι λάιτ γαλοπούλα, που καταβροχθίζει κουλαράκια με μερέντα και ουχί τα υγιεινά και ζουμερά πορτοκαλάκια της θεοσέβιας.  Κι έτσι όπως κάθομαι ολημερίς η γομάρα θα ρθει να γίνει η περιφέρεια μου σαν της Πελοποννήσου που έχει ενωθεί με τη Στερεά Ελλάδα μη σου πω!

“Έξι-εφτά είναι φτιαγμένοι στη λακκούβα, στη λακκούβα
και μια θεια μου ερωτευμένη πω-πω τι ντροπή!
Σε λακκούβα ζοφερή όποιος πέσει πώς να βγει.”

(πάρε και το υπόλοιπον άσμα γιατί βαριέμαι να τραγουδώ μονάχη).

 

 

Για τη θειά μου την ερωτευμένη σας είπα; παράληψη μου… Έχω μια θειά… ζωντοχήρα… εκεί γύρω από τα –ήντα… αλλά καλοστεκούμενη και κυριλέ.  Το μαλλί κομμωτηρίου καθημερινώς, η βλεφαρίδα κάγκελο και το κωλαράκι στη θέση του από τις 12 ώρες την ημέρα γυμναστήριο που χτυπάει τα τελευταία 15 χρόνια που είναι ζωντοχήρα… και είναι τόσο μα τόσο ζωντανή που τη ζηλεύω… όλα τα προλαβαίνει, πάντα στην τρίχα και πάντα με το χαμόγελο.

Τα παιδιά της την λατρεύουν, οι φίλοι της πίνουν νερό στο όνομα της και  η οικογένεια μας κλείνει τ αφτιά στους καλοθελητάδες  που εξυμνούν τα κάλλη της που κατά τύχη βγήκαν στη φόρα όταν έφυγε το κουμπί από εκείνο το πολύ σφιχτό πουκάμισο της, γιατί πολύ απλά στέκεται αληθινά και ανυστερόβουλα σε όλους μας όταν τη χρειαστούμε… εκτός και αν… είναι ερωτευμένη.

Και τα τελευταία 10 χρόνια η θειά μου είναι μονίμως ερωτευμένη με … αχ… κάτι τεκνά που δεν ξεπερνούν τη ηλικία του γιού της και που την τρέχουν από Μαλβίδες σε Ιμαλάϊα και από τη Γη του Πυρός στη Μογγολία και ψάχνουμε όλοι μαζί να την πετύχουμε στην χάση και στη φέξη.  Αλλά χαλάλι της… ειδικά το τελευταίο πιπινάκι μας έχει κολάσει όλες τις ευπρεπώς και κοινωνικώς καθώς πρέπει ανιψιές, αδελφές, κλπ συγγένισσες.

Διότι είναι αμαρτία τη σήμερον ημέρα να λέει μια γυναίκα ότι απολαμβάνει τη συντροφιά ενός νεότερου άντρα.  Αμαρτία που μεγαλώνει αντιστρόφως ανάλογα με τη μείωση του πληθυσμού της κοινωνίας που κατοικούμε.  Δεν είναι κοινωνικά πρέπον να λες πως χθες βράδυ ξεσκόνιζες με τα πόδια το ταβάνι και πως όχι δεν κοιμόσουν με την τηλεόραση ανοιχτή εξ ου και οι θόρυβοι που άκουγαν οι διπλανοί σου αλλά έκλεινες με επιτυχία ένα άλλο ρήμα στην ίδια κατάληξη.

Και με τούτα και με κείνα, πάλι στη λακκούβα θα με βρεις.  Αλλά αφού θα είναι και η θειά παρέα δεν φοβάμαι γιατί θα χουμε πολλά να λέμε και να γελάμε… ααα και που σαι… ξεκαβάλα λιγάκι γιατί δεν θα αργήσει η ώρα που από τα ψηλά θα βρεθείς στον πάτο … πιο πάτο και από αυτόν της θειάς.

Τζάκι με θέα

 

Απόγευμα και το παιδί λείπει.  Έχω τελειώσει τη δουλειά και θα μπορούσα τώρα να αράξω σπίτι με την ησυχία που τρώγομαι ότι δεν έχω όταν η μικρή είναι μαζί μου και να κοιμηθώ χωρίς διακοπές και υποψίες για ζουζουνιές που μπορεί να μην προλάβω.

Κι όμως… βρήκα μια θέση δίπλα σ’ ένα τζάκι, σ’ ένα δημόσιο χώρο και με θέα το Ιόνιο.  Έχω βυθιστεί στην πολυθρόνα και τα μαξιλάρια και η άφθονη σαντιγί που καταβρόχθισα μόλις πριν λίγο μου έχει δώσει όσο ενέργεια χρειάζομαι για να ταλαιπωρώ το πληκτρολόγιο μου και τα μάτια σου αναγνώστη μου (αυτό τώρα δεν είναι δικό μου και μου φαίνεται πως πρέπει να επιστρέψω στη νυχτερινή εκπομπή που σε ονομάτιζα στο παρελθόν όμως έλα που έχω κόψει τα βραδινά σουρταφέρτα και είναι νωρίς το απόγευμα Παρασκευής…)

Παρατηρώ γύρω μου τις παρέες που συζητούν, διαφωνούν, γελούν.  Τα ζευγάρια που δείχνουν την τρυφερότητα τους ο ένας προς τον άλλον με μια απλή κίνηση, με ένα μικρό χάδι στο μάγουλο.  Και είναι πάλι και κάτι ζευγάρια που ο ένας κοιτάει στην ανατολή και ο άλλος στη δύση και προσπαθούν να γεμίσουν την πλήξη τους που έτσι κι αλλιώς είχαν στο σπίτι τους μέσα σ ένα χώρο που ασφυκτιά από ζωή αλλά που αυτοί ξέχασαν πως υπάρχει.

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να καρφώνει το βλέμμα σ’ ένα πρόσωπο και να προσπαθώ να το “διαβάσω”.  Δεν νομίζω πως είναι αδιακρισία αλλά για καλό και για κακό βάζω τα γυαλιά ηλίου για να μπορώ να παρατηρώ χωρίς να καρφώνομαι.  Κοιτάω πρώτα το σύνολο.  Το ντύσιμο, το στήσιμο του σώματος.  Αν και κακό να βάζεις ταμπέλες, πολλές φορές όλα αυτά σου λένε πράγματα για το άτομο που περιεργάζεσαι.  Πχ.  αν ένα άτομο έχει καθίσει με τα χέρια σταυρωμένα και κοιτάει το άπειρο ενώ ο διπλανός/η του/της μιλάει με το σώμα στραμμένο προς το μέρος του/της τότε δεν καταλαβαίνεις πως αυτός που ακούει έχει βαρεθεί τη ζωή του και δεν πιστεύει λέξη απ’ όσα λέει ο/η άλλος/η;  Άλλοτε πάλι, βλέπω κάποιον/α με ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη αλλά το βλέμμα να φωνάζει “βοήθεια μην κοιτάς που γελάω, μέσα μου κλαίω και συ είσαι βλάκας που δεν το καταλαβαίνεις”.

Και είναι πάλι κάτι κυριούλες που έρχονται φορτωμένες με την Άρτα και τα Γιάννενα, με μακιγιάζ πασαλειμμένου 80s, με τη σκιά τη λαμέ στο μάτι μέρα μεσημέρι και τα χείλια κατακόκκινα και μουτζουρωμένα μέχρι τα ρουθούνια, να μην ξεχωρίζει το δέρμα από το περίγραμμα του χειλιού ένα πράγμα… και να στρογγυλοκάθονται οι καλές σου στο κέντρο του μαγαζιού και να παρατηρούν και σχολιάζουν τους πάντες ως οι άσπιλοι και αμόλυντοι δικαστές του μικρού μας χωρ(ι)ου.  Και δεν με πειράζει τόσο που παρατηρούν και σχολιάζουν τα πάντα γιατί στην τελική και γω το ίδιο κάνω μόνο που τα λέω στον εαυτό μου… Αυτό που μου τη δίνει στα νεύρα είναι που θεωρούν τους εαυτούς τους ανώτερες πάσης υποψίας και σχολιασμού.

Αλήθεια, έχεις καλέ μου άνθρωπε συναντήσει τέτοιους τύπους/τύπισσες;  Που νομίζουν ότι είναι παιδιά ενός ανώτερου θεού και οτιδήποτε κάνουν είναι σωστό και κόσμιο ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι κατώτεροι και επιλήψιμοι;  Και αυτοί καλά κάνουν θα μου πεις… εγώ  γιατί ασχολούμαι μαζί τους μου λες;  Χμμμ θα σου πω… γιατί πολλές φορές έχω ζηλέψει.  Είναι η αυτοεκτίμηση που έχουν που με ταράζει και μου κάνει τα νεύρα τσατάλια.  Κάτι που εγώ παλεύω με νύχια και με δόντια για να μην χάσω.  Κι όσο περισσότερο μεγαλώνω τόσο περισσότερο την αναζητώ κι αυτή η ρουφιάνα μου κρύβεται πίσω από τις μαλακίες που έχω κάνει στο παρελθόν και μου φέρνουν τη φωνή της μάνας μου στ’ αφτιά… γκρρρρρρρρρρρρ ύπαγε οπίσω μου καταθλιπτική παράκρουση!!!

Και είναι πάλι κάτι φορές που απλά χαζεύω με κάτι φατσούλες γεμάτες σοκολάτα, φαγητό ή μύξα που στην αρχή σε κοιτάζουν με καχυποψία και στη συνέχεια σου σκάνε ένα χαμόγελο ικανό να λιώσει με μιας τους πάγους στους πόλους του μυαλού σου…

Ο ήλιος σε λίγο θα δύσει, η θάλασσα έχει ήδη πάρει  ένα μπλε γκρι χρώμα και το τζάκι μου έχει κάψει κάθε ίχνος αντίστασης για την σοκολατίνα που μου γνέφει απέναντι.

Καλό απόγευμα με θέα ή χωρίς.

Γαβ… προσοχή το αδέσποτο δαγκώνει!

 

Πολλές φορές έχω βρεθεί σε συζήτηση που ο συνομιλητής μου βρίσκεται σε κατάσταση κατάθλιψης και αδυνατεί να φανταστεί ότι η ζωή του μπορεί να αλλάξει αρκεί να το θελήσει και να μην παραδοθεί.  Συμβουλές δεν ξέρω να δίνω όμως ξέρω να μιλώ με παραδείγματα από τη δική μου ζωή και την πάλη μου με την κατάθλιψη για 10 συνεχόμενα χρόνια.   Διαγνωσμένη κατάσταση η δικιά μου και κατά καιρούς υποβοηθούμενη από φαρμακευτική αγωγή όμως δοξάζω αυτήν την Ανώτερη Δύναμη που βρήκα μέσα μου και μπόρεσα να πω πως έχω τ’ @ρχίδι@ να παλέψω για μένα αφού κανείς άλλος δεν μπορεί να με αγαπήσει όσο εγώ.  Δεν λέω πως τα έχω καταφέρει και έχω ξεφύγει από εκεί όμως δεν το βάζω κάτω … και εκεί ειλικρινά απορώ και θυμώνω με όσους αρνούνται πως έχουν παρόμοια δύναμη για να νικήσουν.

Ναι, έχω βρεθεί πολλές φορές να τσακώνομαι και να χάνω ανθρώπους που αγαπώ γιατί πολύ απλά θεωρούν τη στάση μου πολύ υπεροπτική και επιθετική όμως από την άλλη αναλογίζομαι πως σ’ αυτούς ειδικά τους ανθρώπους δεν πρέπει να χαρίζομαι γιατί πολύ απλά όταν αγαπάς κάποιον δεν του χαϊδεύεις τα αφτιά  και προσπαθείς με κάθε τρόπο να τον κάνεις να αποκτήσει επαφή με την πραγματικότητα.

Όχι, δεν το παίζω ψυχολόγος ούτε φωτεινός παντογνώστης όμως με τα λίγα και τα στραβά που γνώρισα στα 35 μου χρόνια προσπαθώ να δείξω πως “Κοίτα, αφού τα κατάφερα εγώ γιατί να μην μπορείς και συ;”  Λάθος; γιατί; Οι εμπειρίες μας δεν είναι αυτές που μας “μορφώνουν”, αυτές που μας κάνουν πιο ώριμους να αντιμετωπίσουμε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον;  Θα μου πεις, αν δεν κάνει ο καθένας τα λάθη του και δεν πάθει τότε δεν θα μπορέσει να “ωριμάσει” και φυσικά αν δεν μπεις στα παπούτσια του άλλου δεν θα μάθεις ποτέ πως ισορροπεί.  Όμως, είμαι πρόθυμη και ανοιχτή να μάθω και να βοηθήσω …

Να βοηθήσω;  Αν και εφόσον μου ζητηθεί φυσικά.  Γιατί διαφορετικά κινδυνεύω να μετατρέψω το αγαπημένο μου πρόσωπο σε “ανάπηρο”.

Ναι, δεν θεωρώ ότι είμαι δεκανίκι κανενός όμως… αν μπορείς να μάθεις από τις μαλακίες μου και πως τις έκανα τελικά να λειτουργήσουν υπέρ μου τότε γιατί να μην το κάνεις;

Σήμερα είχα μια τέτοια συζήτηση και για ακόμη μια φορά βρέθηκα σε κατάσταση θυμού απέναντι στο συνομιλητή μου που ενώ του έδειχνα πως έχει όλα τα εφόδια για να νιώσει καλύτερα και να αντιμετωπίσει με θετικό τρόπο τις δυσκολίες που του έχουν  παρουσιαστεί, αυτός απαντούσε μονότονα και μίζερα… “δεν με καταλαβαίνεις, δεν είμαι δυνατός όπως εσύ, μην με κατακρίνεις, δεν έχω τρόπο, τα χω δώσει όλα, δεν έχω/ δεν ξέρω άλλο τρόπο…”… και στο τέλος τι έκανα; απλά αποχώρησα από τη συζήτηση γιατί πολύ απλά δεν έχει διάθεση να ζητήσει βοήθεια και ούτε φυσικά να δεχθεί πως στα 38 η ζωή δεν τελειώνει γιατί έληξε μια σχέση ή γιατί η δουλειά του δυσκολεύει την ανθρώπινη επαφή που έχει τόσο ανάγκη.

Ναι, έγινα σκληρή μαζί του και τον άφησα μόνο του όμως δεν μπορώ και να τον τραβήξω με το ζόρι από το τέλμα του.  Έχω μάθει να γίνομαι σκληρή γιατί μόνο έτσι επιβιώνω.  Έχω μάθει να αποχωρώ γιατί είναι πολυτέλεια για μένα να επιστρέψω σε μια αρρωστημένη και καταθλιπτική Αγγελική που όλα τις φαίνονται βουνό, η ζωή άδικη και  δεν είμαι τίποτα περισσότερο από το ποταπό χαμομηλάκι στην αλάνα της γειτονιάς έτοιμο να το πατήσουν οι πιτσιρίκοι που θα παίζουν μπάλα ή να το κατουρήσει ο τάδε αδέσποτος σκύλος.

Γαβ…

Θάρρος ή αλήθεια;

 

 

Ξέρω ακούγεται κλισέ να κάνεις απογραφή, ξεσκαρτάρισμα και στο τέλος ταμείο για τη χρονιά που πέρασε… εμένα όμως σήμερα ήρθε η ώρα να κάνω ταμείο για τα χρόνια που πέρασαν και δεν θέλω να ματαζήσω.  Κι αν δεν κλείσω βιβλία θα με μαγκώσει η “εφορία” και πάλι μπροστά μου θα τα βρω.

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Σαν παιδί δυσκολεύτηκες να ικανοποιήσεις τις επιθυμίες μου γιατί ήμουν πάντα αναποφάσιστη για το τι θέλω… έτσι είτε μου έφερνες ότι ήθελες εσύ, είτε δεν ερχόσουν καθόλου γιατί σου έσπαγα τα νεύρα με την αναποφασιστικότητα μου.  Ήταν πάλι κάτι φορές που ήξερες πως αυτό που ζήταγα δεν ήταν δική μου επιθυμία και πάλι την έκανες με ελαφρά αγνοώντας επιδεικτικά τις επιθυμίες των… γονιών μου… και είναι για το μοναδικό που σ’ ευχαριστώ.

Και σήμερα αναποφάσιστη είμαι όμως δεν περιμένω δώρο από σένα γιατί ακόμη δυσκολεύομαι … να καθίσω από το περσυνό σου δωράκι… θα στο επιστρέψω οσονούπω φίλε μου γιατί αρκετά το καταχράστηκα.

Απόψε θα παίξω ένα παιχνιδάκι με τον εαυτό μου και ελπίζω να βγω κερδισμένη μια φορά. 

Για αρχή θα αποδεχθώ τις αλήθειες μου, τα λάθη μου και τις ντροπές μου, την οργή και το θυμό μου και αφού τους δώσω άφεση αμαρτιών θα τους ανοίξω την αγκαλιά μου και θα τα δεχτώ με αγάπη.

Μετά, με θάρρος θα τους κλείσω την πόρτα γιατί δεν θέλω να είναι εδώ την καινούρια τη χρονιά.  Το κινητό θα πάει στον πάτο της θάλασσας μαζί με τα αν και τα ίσως και από πάνω θα αφήσω αρκετά γαρύφαλλα – κόκκινα- όπως αφήνουν στους νεκρούς (και δεν έχω καταλάβει ακόμη το γιατί).

Καλέ μου Βασίλη, σε τίμησα για πολλά χρόνια ακόμη και όταν δεν σου ζήταγα κάτι για μένα… σου πρόσφερα όμως απλόχερα τη “βοήθεια” μου στο “μοίρασμα” της αγάπης σου.  Απόψε μην έρθεις όμως να με βρεις και από δω και πέρα κοίτα να βρεις άλλο ξωτικό για τις βρωμοδουλειές σου… Σου ξεπλέρωσα και με το παραπάνω κάτι παλιές χαρές ενώ τις λύπες δεν στις κρατώ κακία.

Καλό σου ταξίδι με θάρρος και αλήθεια!

ααα και πρόσεχε τι θα ευχηθείς φέτος γιατί μπορεί να βγει αληθινό

σιβυλλικά ουχί

Δεν είμαι εγώ για παιχνίδια στρατηγικής.  Μηδέ από σκάκι μηδέ από διπλωματία σκαμπάζω.  Ντουβάρ σκέτο και όποιος προσπαθεί να με μάθει το αντίθετο, το πολύ πολύ να χτυπήσει το κεφάλι του πάνω.

Μαθήματα παίρνω και ερεθίσματα καθημερινά.  Όμως το άτιμο το τσερβέλο αδυνατεί να τα εφαρμόσει στην πράξη.  Συλλογή, επεξεργασία-πρωτόκολλο, αρχειοθέτηση.  Σαν δημόσια υπηρεσία λειτουργεί. Κι αν καμιά φορά κάνει ανασκαφή στο αρχείο για να επαναφέρει κάποια μνήμη-πάθημα-μάθημα… τα κάνει σκ@τ@ και στο τέλος βρίσκομαι κατηγορούμενη για γενικεύσεις, λαϊκευσεις, παλιμπαιδισμό, κλπ.

Τον τελευταίο καιρό μάλιστα, νομίζω ότι το κεφάλι μου έχει αντικατασταθεί από χύτρα ταχύτητας γεμάτη από εντόσθια για πατσά…  ίσως γιατί δεν μπορώ να χωνέψω τ’ έντερα μου;!

Κι ύστερα έρχεται η κόρη μου να διεκδικήσει για μένα όσα εγώ 35 χρόνια δεν τολμώ να αρθρώσω.  Και να ξέρω πως όλο αυτό είναι λάθος γιατί φαντάζω στα μάτια της αδύναμη και θέλει αυτή να γίνει μαμά για μένα.  Δεν έμαθα ποτέ να διεκδικώ σαν παιδί και τώρα δεν ξέρω να διεκδικήσω το ρόλο μου σαν μαμά.

Δεν βιάστηκα ποτέ να ωριμάσω γιατί φοβόμουν τη σαπίλα… αλλά… δεν φοβήθηκα ποτέ και τις ευθύνες.  Κρατάω το γέλιο σου και ξεκουράζω τις ρυτίδες μου πάνω τους αλλά… μη με κάνεις να σηκώνω το φρύδι και να γουρλώνω τα μάτια…

ένα χαπάκι μείον από το κουτάκι σήμερα…